جنگلهای هیرکانی از مهم‌ترین مناطق زیست‌کرده با قدمتی بین ۲۵ تا ۵۰ میلیون سال هستند که درحاشیهٔ دریای خزر و کوهستان‌های اطراف آن در دو کشور ایران و آذربایجان قرار گرفته‌اند. مساحت این جنگل‌ها در حدود ۵۵ هزار کیلومتر مربع است که متأسفانه نیمی از آن از میان رفته است و تنها ۱۰درصد آن حفاظت می‌شود.

در ایران جنگل‌های هیرکانی از جنگل فندقلو در شهرستان نمین در استان اردبیل و تا گلیداغ تا شرق استان گلستان گسترده شده‌اند.  در طول هزاره‌ها گونه‌های گیاهی و جانوری منحصر به فردی در طول هزاره‌ها در دل این جنگل‌ها زندگی می‌کرده‌اند که شماری از آن‌ها منقرض شده‌اند.

در ارتفاعات مختلف این جنگل‌گونه‌های گیاهی بسیار متنوعی روییده‌اند که از جمله می‌توان به درختانی چون راش، افرا پلت، سفید پلت، توسکا، بلند مازو، اُرس، انجیلی،لرگ، خرمندی و درختچه‌هایی مانند شمشاد جنگلی، اشاره کرد.

این جنگل‌ها سکونت‌گاه جاندارانی چون ببر مازندران (اکنون منقرض شده است) پلنگ، سیاه‌گوش اوراسیایی، گربهٔ جنگلی، گراز، گرگ خاکستری، شغال طلایی، شنگ اوراسیایی، رودک قفقازی است.

نقش ارزشمندی که این جنگل‌ها در  شکل‌گیری و تداوم چرخهٔ حیات داشته‌اند موجب شد  که در چهل و سومین اجلاس کمیتهٔ میراث جهانی یونسکو  در ۱۴ تیر ۱۳۹۸ در فهرست میراث جهانی ثبت شوند. در این جنگل‌ها نه منطقهٔ حفاظت شده وجود دارد که یکی از مهم‌ترین آن‌ها پارک ملی گلستان است.